Tokat sanılır ama aslında bir Adana türküsü..
Adanalı İboş Ali Ağa (Bolaç), Rumi-1315 doğumlu olanların (Miladi 1899) Çanakkale savaşı sırasında- o zamanlar askerlik yaşı 18 iken- 16 yaşında askere alınmalarından etkilenerek yazdığı bit türküdür.
İboş Ali Ağa, bu türküyü yazarken Tokat’ta askerdir.
Ezcümle Tokat türküsü değildir ama dinleyene “Tokat!” gibidir evelallah!.

Ne olmuştu?

Erdoğan, Sürekli “..Seçimler zamanında yapılacak.. Erken seçim isteyen vatan hainidir!” gibi açıklamalar yapıp dururken, ittifak ortağı “zank!” diye “26 Ağustos 2018 Pazar günü erken seçim istiyoruz!” şeklinde bir açıklama yaptı.
Bu açıklamada sonra yarım saatlik bir toplantı ile Erdoğan 24 Haziran’da erken seçim kararı aldıklarını belirtti. (Rakipleri; Afrin harekatının getirdiği oyların gitgide erimesi üzerine, daha fazla kayıp vermeden seçime gitmek için bu kararın alındığını söylediler.. Duy da inanma!..)
Hatta öyle dedikodular çıktı ki, aralarında “Ben yeminliyim, diyemiyorum, sen “erken seçim” de ama tarihine de 26 Ağustos olarak belirt, ben de o 26 Ağustos’u 24 Haziran’a çekeyim, iyi parti devre dışı kalsın. Seni rakibinden kurtarayım!” diye anlaştıklarını söyleyenler oldu.. Ba ba ba!..

Yasaya göre seçime girecek partilerin yeterliliğini Yargıtay Cumhuriyet Baş Savcılığı belirler.
Partilerin örgütlenme ve kongrelerini takip eder. Seçim zamanı geldiğinde Yüksek Seçim Kurulu’na hangi partilerin seçime katılma yeterliliğinde olduğunu bir liste olarak gönderir. YSK da buna göre hazırlıklarına başlar. Pusulaları filan basar.. Aynı zamanda listeyi aldığı ise gün kamu oyuna duyurur.
Lakin bu sefer öyle olmadı. YSK, İyi Partinin seçime katılıp katılamayacağı merak edilen bir derişik ortamda Cuma günü eline ulaşan listeyi Pazartesi açıklayacağını ilan etti. “Neden?” dediler.. “İstişare edeceğiz!” dedi. “Neyi istişare edeceksiniz, bunu belirleyecek olan siz değilsiniz ki!” dediler.. Çarşı karıştı. Bazı dedikoducular, YSK Başkanı’nın Reis’ten “İyi partiyi seçime sokma!” şeklinde talimat beklediğini belirttiler ve “hadi çanım!” diyenlere “Mühürsüz oyları kabul et!” talimatını hatırlattılar..
Bunun üzerine İyi Partinin seçime girmesinin engelleneceğini düşünen CHP, 15 milletvekilini iyi partiye katma kararı aldı. Çarşı bir daha karıştı..

Çünkü bir partinin bu seçime (ki bu seçim hem milletvekili seçimi hem de parlementer sistemden Başkanlık sistemine geçişin seçimiydi) girebilmesi için
– Ya son seçimden %5 ve üzeri oy almış olması,
– Ya Mecliste grup kurması (en az 20 milletvekili olması ki İyi parti’nin 5 milletvekili vardı.)
– Ya da belirlenecek 6 gün içerisinde 100 bin imza toplaması gerekiyordu ki bu son madde ile sadece Başkanlık seçimine katılabiliyor, milletvekili seçimlerine katılamıyordu.

CHP’den ayrılan 15 milletvekili İyi Parti’ye katıldı. Grup sayısına erişildi. Sorun aşıldı ve YSK’da seçime katılabilecek partiler açıklamasını 22 Nisan Pazar günü 15:00 sularında açıkladı. Tayyip Bey’in YSK Başkanı’na; “CHP’ye demokrasi kahramanlığı şansı verdin, prim yaptırdın!” diye fırça attığı dedikoduları da çok geçmeden ortalığa yayıldı.

Her ne kadar artık gerek kalmamış olsa da Akşener, “CHP sağolsun ama ben aynı zamanda 100 bin imzayı da toplayıp öyle Cumhurbaşkanı adayı olacağım, çifte dikiş yapacağım” diye tutturdu.

Ol hikaye bundan ibaret..

‘Jenga’ oyununu bilen bilir.. Orta parmak boyunda dikdörtgen tahtalarla oynanır. Oyuna bu tahtaları üst üste dizip dikdörtgen bir kule meydana getirilerek başlanır. Tahta çubukları aralardan birer birer çekip kulenin en üstüne koyarak süren bir denge hesabı oyunudur. Marifet kulenin yıkılmadan yükseltilmesidir.
Ama hesap üstüne hesap yapa yapa kule yükseltilirken denge zayıflar. Bunca üst üste hesap karmaşıklaşır. Aralardan çekilip üste konulabilecek tahta kalmaz. Sonunda kritik parça çekilir ve kule kaçınılmaz olarak yıkılır.

AKP ve MHP cephesinin seçim sisteminde bile hoyratça oynamaktan çekinmeyerek yaptıkları ince hesapları hep ‘jenga oyununa’ benzettim.. Bu kadar üst üste ince hesap sonunda şaşar.. Tahtalar paldır küldür devrilir.  Neden devrildiğini anlamazsınız bile..

Hani Erdoğan’ın söz yazarları tarafından onun hitap prompterlarına, yarı Sezai Karakoç’un şiirinden yarı Al-i İmran’dan hibrit edilen  “Hesapların üzerinde bir hesap vardır!” sözü var ya!
O söz şimdi sübut buluyor!

Yıl 1994.. Gazete içinde, kattan kata duman gibi gezinip duran “Hürriyet Satılıyormuş!” fısıltıları bitmiş, satış gerçekleşmiş, Aydın Doğan Hürriyet Gazetesi’ni henüz satın almış..
Hürriyet Gazetesi’nin giriş katında bulunan büyük asansörlerden birindeyim. Tam hareket etmek üzere asansöre üç kişi daha bindi. Binenlerden ikisini tanımıyorum ama biri Aydın Doğan. İlk kez yakından görüyorum. Zaten belki de Hürriyet’e ilk gelişi.
Kısa bir sessizlikten sonra “Otis!” dedi.
Kimseden başka bir ses çıkmadı. Yanındakiler onaylar bir edayla kaşlarını gerip, başlarını aşağı yukarı salladılar..
Hala aynı mıdır bilmem ama o sırada İkitelli binasında Hürriyet’in kullandığı asansörler ünlü Amerikan markası Otis’in plakasını taşıyordu..
Üçüncü kata geldik. Asansör durdu. Ben inmek üzere kapıya yönlendim. Onlar ünlü dokuzuncu katın düğmesine basmışlardı.
Asansör kapısından çıkarken Aydın Doğan’ın şu cümlesini duydum.. “Bizimkiler Mitsubishi!”
Odama doğru yürürken düşündüm!.. Parasını ödemiş, Hürriyet’i satın almıştı ama hala Milliyet’ten bahsederken “Bizimki!” diyordu.
Biraz Erol Simavi’nin, karikatürist babasının kurduğu gazeteyi satmasına içerlediğimden midir bilemiyorum.. “Öyle parasını vermekle Hürriyet’e sahip olunamıyor!” diye mırıldandığımı hatırlıyorum.
Yıllar sonra 1999’da Hürriyet’ten istifa ettim.
Bir süre sonra bir de şunu anladım. Hürriyet’ten ayrılmakla da Hürriyet’ten ayrılınamıyor!.. Basının Amiral Gemisi’nin köklü bir kurumsal yapısı var. Aydın Doğan bile bu yapıya patron olduysa da gerçek anlamda sahip olamadı.
Demirören’in sahip olabileceğini hiç sanmıyorum.

Vatan Gazetesi’nin baskısını ve dağıtımını 2002’de kuruluşundan itibaren Doğan Grubu yapıyordu.
Vatan, herhangi bir medya grubuna bağlı değildi. Bağımsız bir gazeteydi. Şirketinin adı da “Bağımsız Gazeteciler A.Ş.”
Matbaa ve dağıtım giderlerinin oluşturduğu borçlar birikti. Yöneticiler gazeteyi, alacağına karşılık Doğan Grubu’na devretmeye karar verdiler. Tam işlemler bitiyordu, Rekabet Kurulu olumsuz rapor verdi, satışı engelledi. Medya’nın ve reklam pastasının belli bir yüzdesinden fazlasını tek bir grup eline alamazdı. (%30’dan fazlasınıydı sanırım)
Böylece devreye Demirören girdi. Gazetede gerekli sadeleştirmeler (Tenkisatlar) işten atılmalar yapıldı ve Vatan ve Milliyet gazetelerini Demirören satın aldı.

Şimdi ise, ezelden beri medya’nın “Amiral Gemisi” olarak nitelendirilen Hürriyet; Posta Gazetesi, CNNTürk vs. ile birlikte medyanın neredeyse %90’ının kontrolü tek ele, yani havuz denilen cenaha geçti.
Bakalım Rekabet Kurulu bu duruma da itiraz edecek mi?