İş ufak ufak Sultan Hamid’in Maarif Nazırı tadını bulmaya başladı. Ne demişti Haşim Paşa: "şu mektepler olmasa maarifi ne güzel idare ederdim!" İşçiler, memurlar para istemese, karnı aç vatandaş iş-aş istemese, çiftçi destek, dayanak istemese, muhalefet muhalefet etmese, yazar yazmasa, çizer çizmese şu memleketi ne güzel idare ederdiniz biliyoruz.. Ama ne yazık ki olmuyor. Herkes meclis grubunuzun üyesi değil ki!..

İlaç üretilicileri ile hükümetin kavgasında dayağı yine eczacılar yedi. Üstelik kapatma eylemiyle bir günlük cirolarından da oldular:)

12 Eylül 1980′ de yapıldı. Hadi ilk beş yıl asker kimseye gözünü açtırmadı. Eder 1985.. Hadi, nur içinde yatsın Aziz Nesin "Beşibiryerde yargılanmalı" diye cengaverce ortaya atılıp bas bas bağırırken siz on yıl daha yine korkunuzu atamadınız üstünüzden. Eder 1995.. Aradan geçen 14 yılda tık yokken, bu gün neredeyse Kenan Evren’in adını bile değiştirecek düzeyde depreşen tatlı su demokratlığının eshabı mucibesi ne ola ki? Sormaz mıyım ben o zaman "Sizin demokratlığınız ile Evren’in ressamlığı arasında ne fark kaldı" diye!

Hükümet adı üstünde ‘hükmetmek’ten gelir. Hipotalamusunda hükümranlık, hükümdarlık vardır. Hükümdarlık ise girdap gibidir. Aradaki çizgi incedir. Çekiverir hükmedeni içine. Ne elini tutan olur ne bilegini büken. Ama bir maluliyeti vardır hükümet denen en büyük şirketin. Mutlak kaderi iflas etmektir. Hükmeden, önünde sonunda yerini mutlaka rakip şirketin yöneticisine bırakır gider.. Milletvekillerinin Televizyon sohbetlerine bile "Tek ses" dayatırken, bilimin egemenlik alanına giren bir salgında bakanıyla ters köşe olmak çizginin ötesinde olmak değil de nedir? Bu gün hükmedenler, mutlak iflası asla unutmamalıdır.