Ortadoğu’ya yaslanmış 1242 kilometre sınırı olup da yüz yıla yakın zamandır yanıp yıkılan bu coğrafyada savaşmayan bir ülke olmanın sırrı nedir?
Cevabı basit. Kuruluş prensipleri itibariyle “aşiret yönetimi” değil “Basiret yönetimine” sahip bir ülke olmaktır.
Kuruluş prensiplerinin verdiği ayar tedricen azalarak da olsa İkinci Dünya Savaşı dahil, etrafımızda yanan bir çok ateşe düşmemize engel oldu. Ama artık o ayarların bir kısmı iyiden iyiye bozuldu. Kalanlar da “Uçurumun kenarındayım Hızır!” şiirini okuyor..
Felaketlerle tanışmamak için kuruluş ayarlarına dönmek yetmez. Daha da iyisini yapmak gerekir.
Bu sadece bize değil bizimle birlikte yaşamak zorunda olan tüm canlılara iyi gelecek.

 

Haftanın Kral Çıplak Karikatürleri ve yorumlar..

Gökçek gidiyor.. Tamam!.
Hayatının bundan sonrasında ona, bu güne kadar istiflediklerini, biriktirdiklerini -maaşından tabi- rahatça yeme imkanını bahşetseler takla bile atar giderken..
Ama o belli değil!..
Gücü kaybediyor olmanın cezasının ne zaman, nasıl önüne konulacağının bilinmezliği insanı o güce sarılmaya mecbur bırakır.

Bilirsiniz, Belediye meclislerinde, meclis çoğunluğu neredeyse istisnasız başkanın partisinden oluşur. Belediyelerde başkanın aldığı hemen her karar, belediye meclisi tarafından onaylanmadıkça uygulanamaz. Ancak tarihte böyle bir oto-itiraza pek fazla rastlanılmaz.
Zira başkanın partisinin meclis üyeleri başkanı “Adam yerine koymaz!” ve projelerini, kararlarını onaylamazlar ise başkan hiç bir işe yaramaz..
Topbaş’ı istifaya zorlamak için kullanılan yöntem bu olmuştu..
Kendi partisinin meclis üyeleri bir süre hiç bir kararını onaylamadılar. Meclisi kilitediler. Topbaş istifa etmek zorunda kaldı.

Bu meyanda, benim altını çizmek istediğim insani ama vahim bir durum var;
Şöyle bir düşünün şimdi:
20 küsur yıl Belediye Başkanlığı görevini yürüteceksin.
Bu süre boyunca, arada bir kaçı değişmiş olsa bile genelde aynı insanlardan oluşan, kendi partinin belediye meclisi üyeleri ile kader birliği, ülkü birliği, yol birliği yapacaksın.. İyi ya da kötü kararları birlikte alacak, aynı işten ekmek yiyeceksin. Yirmi küsür yıl, “etle tırnak” olacaksın.. Sonra birisi, bu kader arkadaşlarına”Çekin ipini!” talimatı verecek!
Bu bunca sene yoldaşlık yaptığın üyelerin hepsi bir anda hiç itirazsız , hiç vefasız, hiç insaf ve vicdan sorgusuna müracaat etmeksizin senin ipini çekiverecek!..
Sebep?
Sebep, korku ya da ikbal!
Ya da korku sosu ile marine edilmiş ikbal!
Sisteme bakar mısınız!
Yığınlarca Marcus Brütüs yaratmış bir iklim.
Ortalık Shakespeare’in tirajik sahneleri ile dolu.
Bu iklimi yaratanlar yine kendi iklimlerinin fırtınalarında savrulup gidiyorlar.
Olup bitenler, gerçek olamayacak hissi yaratan, sanal, üç boyutlu bir bilgisayar oyunu gibi..
“Canavarlar, sürekli kendi yarattıkları yeni canavarların kurbanı oluyor” ve oyunun sonuna doğru ilerliyoruz.